Cherise 
Ik ben nu terug in Nederland. In Suriname was ik al begonnen aan een vervolg van mijn reisverslag, maar ik liep vast. Dat kan gebeuren. Er kwamen daar zoveel dingen op mij af! Nu dat ik terug ben, kan ik met veel plezier terugkijken naar mijn tijd in Suriname.
Eenmaal aangekomen in Suriname, ervoer ik allerlei verschillende emoties, van blijheid tot zenuwen en daarnaast voelde ik mij moe en grieperig. Ik was blij, want ik was eindelijk in het land waar ik zoveel van had gehoord. En ik was zenuwachtig, omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. Ik zag prachtige woningen staan naast bouwvallige woningen en ik zag allerlei verschillende soorten landschappen en mensen. Dat er verschillende mensen wonen, wist ik. En in Nederland wonen er ook verschillende soorten mensen, alleen de samenstelling is anders. Ik keek mijn ogen uit.
Suriname is niet het vakantieoord dat ik gewend ben. Ik ben zon, zee en mooie stranden gewend. Suriname heeft de zon en een zee. Maar niemand zwemt in de zee. Er wordt gezwommen in kreekjes en rivieren. De zee is lekker warm, terwijl een kreek ijs en ijskoud is. Ik denk dat het gevaarlijk is als je ineens in zo een ijskoude kreek springt. Je kan wel een hartstilstand krijgen. Daarnaast zijn deze kreekjes erg donker van kleur, waardoor je niet kan zien wat erin zwemt. Dat was ook een beetje eng.
In Suriname douchet men normaal met koud water. Dat was dus even wennen. Ik moest al mijn moed verzamelen, toen ik de eerste keer ging douchen. Eerst mijn armen, dan mijn benen en dan sprong ik er snel onder. Als je er eenmaal onder staat, went het wel. Douchen is normaal gesproken mijn meest favoriete bezigheid van de dag, maar daar niet. Ik ging samen met mijn vriend naar een vakantieoord, genaamd ' Overbridge'. Daar was er warm water. Oh wat heb ik heerlijk gedoucht die dag! Ik wilde daarna meteen slapen!
Waar ik ook ontzettend aan moest wennen, waren de insecten. Ik ben al eerder geweest naar tropische landen, maar ik heb nooit echt problemen gehad met insecten. Ironisch genoeg heb ik wel problemen gehad met de insecten in Suriname. Notabene het land waar ik geboren had kunnen zijn. Het zal wel een grap zijn geweest van het universum. Ik heb nooit eerder geweten dat een muggenbult kon veranderen in een blaar, dat 'bedbugs' daadwerkelijk bestaan en dat ik allergisch kon zijn voor deze insectenbeten. Daarvoor moest ik in Suriname naar de dokter en ik begrijp voor het eerst in mijn leven waarom mijn vader nooit naar de dokter gaat. Hij is waarschijnlijk getraumatiseerd door de dokters van Suriname. Niet zo verstandig van hem, want je mag dokters niet over een kam scheren, pa! Want een dermatoloog heeft mij daar prima geholpen, maar dat is niet voor niks geweest, want het is 'dé dermatoloog' van Suriname en ook nog de broer van mijn schoonmoeder. Na al dit gedoe, begon ik eindelijk mijn draai te vinden. Het weer was heerlijk en gaf mij volop warmte en rust. Het eten van mijn schoonmoeder was super en de liefde en aandacht van mijn vriend was geweldig. Het mooiste van alles daar was dat de mensen waar ik verbleef, de ouders van mijn vriend, mijn vriend en zijn broertje, ontzettend lief en zorgzaam waren. Ook de vrienden en familieleden waren erg aardig. Ik besefte mij dat ik van geluk mag spreken dat ik zulke lieve mensen in mijn leven heb. Ze waren stuk voor stuk erg vriendelijk, lief en behulpzaam.
Suriname heeft mij doen inzien dat je soms even gas terug moet nemen. Met nadruk op soms, want als je het chaotische leven gewend bent van Nederland, is het erg wennen in een land als Suriname. De meesten hebben alle tijd van de wereld en wat vandaag niet lukt, kan morgen en wat morgen niet lukt, kan overmorgen. Maar het is goed om een balans zien te vinden. Als je dat eenmaal hebt gevonden, denk ik dat een leven daar erg leuk en gezond kan zijn. Eerlijk is eerlijk, ik heb heimwee en ik hoop snel weer terug te gaan. Ik wil nog veel zien en doen daar. De verhalen die ik eerder had gehoord over Suriname, ben ik ondertussen al vergeten. Want iedereen ervaart alles anders en mijn ervaringen overtreft alle verhalen die ik ooit heb gehoord. Het punt is: Suriname is uniek en met niets te vergelijken. En daarom zeg ik: "Wi sa mit' baka, mi switi Sranan!" " Tot ziens, mijn geliefde Suriname!"
Eenmaal aangekomen in Suriname, ervoer ik allerlei verschillende emoties, van blijheid tot zenuwen en daarnaast voelde ik mij moe en grieperig. Ik was blij, want ik was eindelijk in het land waar ik zoveel van had gehoord. En ik was zenuwachtig, omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. Ik zag prachtige woningen staan naast bouwvallige woningen en ik zag allerlei verschillende soorten landschappen en mensen. Dat er verschillende mensen wonen, wist ik. En in Nederland wonen er ook verschillende soorten mensen, alleen de samenstelling is anders. Ik keek mijn ogen uit.
Suriname is niet het vakantieoord dat ik gewend ben. Ik ben zon, zee en mooie stranden gewend. Suriname heeft de zon en een zee. Maar niemand zwemt in de zee. Er wordt gezwommen in kreekjes en rivieren. De zee is lekker warm, terwijl een kreek ijs en ijskoud is. Ik denk dat het gevaarlijk is als je ineens in zo een ijskoude kreek springt. Je kan wel een hartstilstand krijgen. Daarnaast zijn deze kreekjes erg donker van kleur, waardoor je niet kan zien wat erin zwemt. Dat was ook een beetje eng.
In Suriname douchet men normaal met koud water. Dat was dus even wennen. Ik moest al mijn moed verzamelen, toen ik de eerste keer ging douchen. Eerst mijn armen, dan mijn benen en dan sprong ik er snel onder. Als je er eenmaal onder staat, went het wel. Douchen is normaal gesproken mijn meest favoriete bezigheid van de dag, maar daar niet. Ik ging samen met mijn vriend naar een vakantieoord, genaamd ' Overbridge'. Daar was er warm water. Oh wat heb ik heerlijk gedoucht die dag! Ik wilde daarna meteen slapen!
Waar ik ook ontzettend aan moest wennen, waren de insecten. Ik ben al eerder geweest naar tropische landen, maar ik heb nooit echt problemen gehad met insecten. Ironisch genoeg heb ik wel problemen gehad met de insecten in Suriname. Notabene het land waar ik geboren had kunnen zijn. Het zal wel een grap zijn geweest van het universum. Ik heb nooit eerder geweten dat een muggenbult kon veranderen in een blaar, dat 'bedbugs' daadwerkelijk bestaan en dat ik allergisch kon zijn voor deze insectenbeten. Daarvoor moest ik in Suriname naar de dokter en ik begrijp voor het eerst in mijn leven waarom mijn vader nooit naar de dokter gaat. Hij is waarschijnlijk getraumatiseerd door de dokters van Suriname. Niet zo verstandig van hem, want je mag dokters niet over een kam scheren, pa! Want een dermatoloog heeft mij daar prima geholpen, maar dat is niet voor niks geweest, want het is 'dé dermatoloog' van Suriname en ook nog de broer van mijn schoonmoeder. Na al dit gedoe, begon ik eindelijk mijn draai te vinden. Het weer was heerlijk en gaf mij volop warmte en rust. Het eten van mijn schoonmoeder was super en de liefde en aandacht van mijn vriend was geweldig. Het mooiste van alles daar was dat de mensen waar ik verbleef, de ouders van mijn vriend, mijn vriend en zijn broertje, ontzettend lief en zorgzaam waren. Ook de vrienden en familieleden waren erg aardig. Ik besefte mij dat ik van geluk mag spreken dat ik zulke lieve mensen in mijn leven heb. Ze waren stuk voor stuk erg vriendelijk, lief en behulpzaam.
Suriname heeft mij doen inzien dat je soms even gas terug moet nemen. Met nadruk op soms, want als je het chaotische leven gewend bent van Nederland, is het erg wennen in een land als Suriname. De meesten hebben alle tijd van de wereld en wat vandaag niet lukt, kan morgen en wat morgen niet lukt, kan overmorgen. Maar het is goed om een balans zien te vinden. Als je dat eenmaal hebt gevonden, denk ik dat een leven daar erg leuk en gezond kan zijn. Eerlijk is eerlijk, ik heb heimwee en ik hoop snel weer terug te gaan. Ik wil nog veel zien en doen daar. De verhalen die ik eerder had gehoord over Suriname, ben ik ondertussen al vergeten. Want iedereen ervaart alles anders en mijn ervaringen overtreft alle verhalen die ik ooit heb gehoord. Het punt is: Suriname is uniek en met niets te vergelijken. En daarom zeg ik: "Wi sa mit' baka, mi switi Sranan!" " Tot ziens, mijn geliefde Suriname!"
