Jesper 
Lente
Een tegengeluid voor iedereen die zo verschrikkelijk positief wordt van de lente.
Het eerste weekend met mooi weer is mijn minst favoriete weekend van het jaar. En dit jaar had ik pech, het was nog een lang weekend ook. De ellende van dit mooie weekend is dat ik met mooi weer graag in mijn tuin zit. Nee, ik moet het anders zeggen. De ellende van dit mooie weekend is dat er anderen mensen in hun tuin willen zitten.
Ieder jaar weer wordt ik in dit weekend geconfronteerd met het fenomeen ‘buren’.
De rest van het jaar besef ik heus wel dat ik ze heb; ik zeg ze gedag in de straat, hoor ze af en toe met stoelen schuiven of ruzie maken. Ook zijn de buren de reden dat ik zo rond middernacht niet meer meezing met Zanger Rinus (nogmaals excuses buurvrouw). Maar toch, dit specifieke weekend wordt ik weer eens keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. In de tuin wordt ik niet meer beschermd door een comfortabel stuk beton tussen mij en mijn buren.
Één van de ergste dingen die er zijn is om, gescheiden door een lullige conifeer, in de tuin te zitten terwijl mijn buren in de tuin naast me zitten. Ik hoor gesprekken die ik niet wil horen, ik zie kleding buiten te drogen hangen (waarom? Je heb een droger!) die ik niet wil zien en ieder jaar heb ik weer zo’n ‘oh ja, dat was ook zo’-moment als ik mijn buurman in enkel een net iets te kleine onderbroek door zijn tuin zie lopen.
Lente, het bezorgd me de kriebels. En in mijn geval niet de positieve.
Het wordt me in de lente gewoon allemaal net iets te intiem.
Ik zie stukken vlees van mensen in net iets te korte kleding die ik gewoon niet had willen zien.
Ik hoor mensen zeggen ‘van het weekend weer even lekker naar de caravan’ terwijl ik absoluut niet wil weten dat er mensen in mijn omgeving zijn met een caravan. Nog erger is de tekst ‘we hebben vandaag zo heerlijk gefietst’, nachten lang kan ik van zo'n zin wakker liggen.
Het allerergste van de lente is voor mij persoonlijk dat ik er in mijn teenslippers continue aan wordt herinnerd dat ik echt een keer mijn teennagels moet knippen. …
Een tegengeluid voor iedereen die zo verschrikkelijk positief wordt van de lente.
Het eerste weekend met mooi weer is mijn minst favoriete weekend van het jaar. En dit jaar had ik pech, het was nog een lang weekend ook. De ellende van dit mooie weekend is dat ik met mooi weer graag in mijn tuin zit. Nee, ik moet het anders zeggen. De ellende van dit mooie weekend is dat er anderen mensen in hun tuin willen zitten.
Ieder jaar weer wordt ik in dit weekend geconfronteerd met het fenomeen ‘buren’.
De rest van het jaar besef ik heus wel dat ik ze heb; ik zeg ze gedag in de straat, hoor ze af en toe met stoelen schuiven of ruzie maken. Ook zijn de buren de reden dat ik zo rond middernacht niet meer meezing met Zanger Rinus (nogmaals excuses buurvrouw). Maar toch, dit specifieke weekend wordt ik weer eens keihard met mijn neus op de feiten gedrukt. In de tuin wordt ik niet meer beschermd door een comfortabel stuk beton tussen mij en mijn buren.
Één van de ergste dingen die er zijn is om, gescheiden door een lullige conifeer, in de tuin te zitten terwijl mijn buren in de tuin naast me zitten. Ik hoor gesprekken die ik niet wil horen, ik zie kleding buiten te drogen hangen (waarom? Je heb een droger!) die ik niet wil zien en ieder jaar heb ik weer zo’n ‘oh ja, dat was ook zo’-moment als ik mijn buurman in enkel een net iets te kleine onderbroek door zijn tuin zie lopen.
Lente, het bezorgd me de kriebels. En in mijn geval niet de positieve.
Het wordt me in de lente gewoon allemaal net iets te intiem.
Ik zie stukken vlees van mensen in net iets te korte kleding die ik gewoon niet had willen zien.
Ik hoor mensen zeggen ‘van het weekend weer even lekker naar de caravan’ terwijl ik absoluut niet wil weten dat er mensen in mijn omgeving zijn met een caravan. Nog erger is de tekst ‘we hebben vandaag zo heerlijk gefietst’, nachten lang kan ik van zo'n zin wakker liggen.
Het allerergste van de lente is voor mij persoonlijk dat ik er in mijn teenslippers continue aan wordt herinnerd dat ik echt een keer mijn teennagels moet knippen. …
