Lieve Ramses,

Van veraf zijn de TV wagens al te zien rondom Carré.
Ze zijn er allemaal; NOS, RTL, SBS maar ook RTV-NH en uiteraard AT5.
De rij met mensen die afscheid van je willen nemen staat om half 4 al tot om de hoek op de Nieuwe Prinsengracht.

Ik sluit achteraan in de rij, gelaten wachten op wat komen gaat.
Als ik na tien minuten omkijk zie ik dat de rij al zeker 20 meter langer is geworden.
Ik probeer het aantal jongeren te tellen, maar kom op dat moment niet verder dan 10 (mezelf meegeteld).
Het wachten is alles behalve saai, er is genoeg te zien.
Cameraploegen rennen heen en weer, de meest kleurrijke mensen komen aangefietst om jou nog een laatste eer te bewijzen.
Langzaam komt de rij in beweging, voetje voor voetje schuivelen we met z’n allen richting de ingang.
Voor mij zetten een aantal dames een paar liedjes van je in.
Op zich erg gezellig, als het niet zo was geweest dat de dames op z’n zachts gezegd niet erg toonvast zijn.

Na de portier te zijn gepasseerd voel ik met toch een beetje zenuwachtig worden voor wat er gaat gebeuren.
Nog eenmaal de hoek om en dan zie ik in de verte je kist verschijnen simpel, wit.
Rondom je kist ligt een zee van bloemen, bovenop staat een foto van jou in je jonge jaren.
Ik ben nu bijna bij je kist.
De vrouw voor me barst in tranen uit.
Ik vraag mezelf af wat ik zal doen op het moment dat ik voor de kist sta.
Ineens ben ik al aan de beurt, ik loop langs je kist houd even stil, en mompel in mezelf een bedankje, een bedankje voor al die prachtliedjes.

Nooit eerder ben ik bij een publiekelijk afscheid geweest.
Nooit was ik bij een optreden van jou, jouw gloriejaren waren ver voordat ik geboren was en ik schijn de enige Amsterdammer te zijn die jou nooit in levende lijve heeft mogen ontmoetten.

Toch had ik grote bewondering voor je, dat is de rede dat ik ben langsgekomen in Carré.
Bewondering voor je manier van leven, waarop iedereen meer dan eens jaloers op moet zijn geweest.
Maar toch vooral bewondering voor je prachtige muziek.
Laat Me is mijn persoonlijke favoriet.
Hoewel ik altijd heel vrolijk van dat nummer wordt, heb ik er ook heerlijk op kunnen huilen op het moment dat het uit was met mijn vriendinnetje.

Vlak nadat ik je kist ben gepasseerd sta ik weer buiten, een beetje verdrietig.
Ik loop de binnenstad in, tijd voor een borrel. Bedankt lieve Ramses, rust zacht.

Jesper.