Eva
Wat een paar sneeuwvlokjes doen met Nederland.
Piep piep piep schreeuwt de wekker mij vrolijk toe. Het is tijd om mijn warme nestje te verlaten en de dag toe te lachen. Met half open ogen, weliswaar een half uur later, open ik mijn gordijnen en daar is het. Sneeuw, ijs, en regen door elkaar. Normaal vind ik sneeuw helemaal geweldig. Dan spring ik lachend en jodelend mijn bed uit om vervolgens mijn slee te pakken en naar de duinen te vertrekken. Waar ik mijzelf weer een nieuwe uitdaging zal gunnen en deze keer een iets hogere berg zal nemen dan normaal. Maar vandaag was het anders. Ik moet mijn plicht vervullen en mijn gezicht laten zien bij UCee Station. Mopperend en bibberend pak ik mijn spullen en begin ik aan mijn barre tocht richting de bus om hier met nog meer mopperende mensen mopperend de weg naar het werk te vervolgen.
Bij de bus staat er een dame naast me in een mooi mantelpakje en haar gezicht mooi opgemaakt. Aller eerst verbaas ik me over het feit dat zij de tijd heeft kunnen vinden om op deze winterse ochtend haar gezicht zo mooi dicht te poederen. Maar dan vallen mijn ogen op haar schoenen. Elegant, glimmend, mooi en bovenal heel hoog! Dan kijk ik naar de mijne, afgetrapte laarzen met bond van binnen en krijg ik een flashback van mijn loop avontuur richting de bus. Ehm.. lopen? Glibberen zul je bedoelen. Na 10 min glibberen en 6 keer bijna de grond van dicht bij te hebben gezien vraag ik me af hoe zij dat heeft gedaan. Hakken in de sneeuw? Ben je nou slim of niet? Dat ik me daar zo over kan verbazen.
Geef ons wat sneeuw, en ijzel en Nederland staat op zijn kop. Tot mijn verbazing kunnen wij dit niet aan. En ik spreek niet alleen over mezelf hoor, wat dacht je van Connexxion? Er vallen 2 bussen uit en de 3e bus is 5 minuten te laat. Vervolgens duurt het 10 minuten (ik overdrijf niet.) voordat alle mopperende mensen in de bus zijn geladen. En dan begint het, nog voordat de chauffeur de motor kan starten vraagt hij iedereen nog even een klein stukje door te lopen zodat hij iets meer kan zien dan slapende hoofdjes. Dan begint er een man door de bus heen te schreeuwen dat het onverantwoordelijk is om te rijden met zoveel mensen in de bus. Hij begint flik te tieren en is overtuigd van zijn gelijk. De bus chauffeur geeft hem gelijk en vraagt hem de bus te verlaten omdat het inderdaad niet heel verstandig is. De mopperende, boze en bovenal een tikkeltje arrogante man is het hier niet mee eens omdat hij naar zijn werk moet. Langzamerhand begint mijn mopper bui over te slaan in een kleine lachbui. Wie had dat gedacht een kleine cabaret show in de bus op de vroege ochtend. Ik vermaak me kostelijk terwijl ik met mijn neus in andermans oksel sta. Met een klein lachje op mijn gezicht vervolgt de bus zijn reis en besluit de chauffeur niemand meer in de bus te laten. Effect hiervan; nog meer lachen om de boze, verbaasde en mopperende gezichten die de bus achterlaat bij verschillende haltes. Onderweg nog een kleine storing en zijn we verplicht om met de hele mopperende groep een nieuwe bus chauffeur lastig te vallen.
Wat een reis, en dit allemaal om een klein beetje sneeuw. En dan zijn we nog lang niet klaar hoor, nee de NS ligt ook helemaal plat. Door de luidsprekers op het station wordt mij verteld dat de trein over enkele minuten binnen zal komen, dat er treinen zijn uitgevallen i.v.m. een ongeluk en zijn er kabels kapot gegaan. Ik ben nu al een uur onderweg maar mijn humeur wordt er niet slechter op, want langzamerhand begin ik de humor er van in te zien. Zelfs mijn mede reizigers beginnen ook langzamerhand vrolijker te worden en wordt de O nee, ik ben te laat stress achtergelaten en vervangen voor een humoristische sfeer. Van mij mag het wel vaker zo zijn, dan wordt er tenminste nog gelachen in de bus en raken er minder mensen gewond door het duwen en trekken bij het binnen stappen van het station. Ik hou van Holland zullen we maar zeggen!
Piep piep piep schreeuwt de wekker mij vrolijk toe. Het is tijd om mijn warme nestje te verlaten en de dag toe te lachen. Met half open ogen, weliswaar een half uur later, open ik mijn gordijnen en daar is het. Sneeuw, ijs, en regen door elkaar. Normaal vind ik sneeuw helemaal geweldig. Dan spring ik lachend en jodelend mijn bed uit om vervolgens mijn slee te pakken en naar de duinen te vertrekken. Waar ik mijzelf weer een nieuwe uitdaging zal gunnen en deze keer een iets hogere berg zal nemen dan normaal. Maar vandaag was het anders. Ik moet mijn plicht vervullen en mijn gezicht laten zien bij UCee Station. Mopperend en bibberend pak ik mijn spullen en begin ik aan mijn barre tocht richting de bus om hier met nog meer mopperende mensen mopperend de weg naar het werk te vervolgen.
Bij de bus staat er een dame naast me in een mooi mantelpakje en haar gezicht mooi opgemaakt. Aller eerst verbaas ik me over het feit dat zij de tijd heeft kunnen vinden om op deze winterse ochtend haar gezicht zo mooi dicht te poederen. Maar dan vallen mijn ogen op haar schoenen. Elegant, glimmend, mooi en bovenal heel hoog! Dan kijk ik naar de mijne, afgetrapte laarzen met bond van binnen en krijg ik een flashback van mijn loop avontuur richting de bus. Ehm.. lopen? Glibberen zul je bedoelen. Na 10 min glibberen en 6 keer bijna de grond van dicht bij te hebben gezien vraag ik me af hoe zij dat heeft gedaan. Hakken in de sneeuw? Ben je nou slim of niet? Dat ik me daar zo over kan verbazen.
Geef ons wat sneeuw, en ijzel en Nederland staat op zijn kop. Tot mijn verbazing kunnen wij dit niet aan. En ik spreek niet alleen over mezelf hoor, wat dacht je van Connexxion? Er vallen 2 bussen uit en de 3e bus is 5 minuten te laat. Vervolgens duurt het 10 minuten (ik overdrijf niet.) voordat alle mopperende mensen in de bus zijn geladen. En dan begint het, nog voordat de chauffeur de motor kan starten vraagt hij iedereen nog even een klein stukje door te lopen zodat hij iets meer kan zien dan slapende hoofdjes. Dan begint er een man door de bus heen te schreeuwen dat het onverantwoordelijk is om te rijden met zoveel mensen in de bus. Hij begint flik te tieren en is overtuigd van zijn gelijk. De bus chauffeur geeft hem gelijk en vraagt hem de bus te verlaten omdat het inderdaad niet heel verstandig is. De mopperende, boze en bovenal een tikkeltje arrogante man is het hier niet mee eens omdat hij naar zijn werk moet. Langzamerhand begint mijn mopper bui over te slaan in een kleine lachbui. Wie had dat gedacht een kleine cabaret show in de bus op de vroege ochtend. Ik vermaak me kostelijk terwijl ik met mijn neus in andermans oksel sta. Met een klein lachje op mijn gezicht vervolgt de bus zijn reis en besluit de chauffeur niemand meer in de bus te laten. Effect hiervan; nog meer lachen om de boze, verbaasde en mopperende gezichten die de bus achterlaat bij verschillende haltes. Onderweg nog een kleine storing en zijn we verplicht om met de hele mopperende groep een nieuwe bus chauffeur lastig te vallen.
Wat een reis, en dit allemaal om een klein beetje sneeuw. En dan zijn we nog lang niet klaar hoor, nee de NS ligt ook helemaal plat. Door de luidsprekers op het station wordt mij verteld dat de trein over enkele minuten binnen zal komen, dat er treinen zijn uitgevallen i.v.m. een ongeluk en zijn er kabels kapot gegaan. Ik ben nu al een uur onderweg maar mijn humeur wordt er niet slechter op, want langzamerhand begin ik de humor er van in te zien. Zelfs mijn mede reizigers beginnen ook langzamerhand vrolijker te worden en wordt de O nee, ik ben te laat stress achtergelaten en vervangen voor een humoristische sfeer. Van mij mag het wel vaker zo zijn, dan wordt er tenminste nog gelachen in de bus en raken er minder mensen gewond door het duwen en trekken bij het binnen stappen van het station. Ik hou van Holland zullen we maar zeggen!
