Eva 
Say goodbye to Singburi!
Vorige week ben ik weer de hele week in het weeshuis geweest. Onze inzamelingsactie ging geweldig en we hebben veel meer kunnen doen dan we hadden gehoopt .
Na 2 weken te hebben gewerkt in de jongens slaapzaal van het weeshuis zijn er nieuwe muren, een nieuwe vloer en alles is geschilderd. Hebben we 50 matrassen, 20 kussens, 30 tubes tandpasta, 30 flessen shampoo en tandenborstels gekocht.
En als laatste mochten de kinderen met hun handen op de nieuwe muren schilderen en dit vonden ze echt geweldig om te doen. De kinderen waren zo ontzettend blij met wat wij allemaal voor ze hebben gedaan en zij keken hun ogen uit.
Eén voor één kwamen ze ons bedanken en dat deden ze door een buiging te maken. Absoluut een moment om nooit te vergeten.
Als dank zijn we uitgenodigd om naar de ochtend ceremonie te komen kijken. Dit hebben we uiteraard gedaan.
De ceremonie begint met ‘chanting’ (bidden tot Buddha) en meditatie. Vervolgens gaat iedereen naar het midden plein om daar in rijen het volkslied te zingen en de vlag te hijsen om vervolgens naar de klaslokalen te marcheren. Heel bijzonder om dit ritueel te zien.
Om een of andere vage reden hebben de kinderen daarma 1,5 uur (!) op hun leraren moeten wachten omdat die nog aan het eten waren. Ze raakten uiteraard stierlijk verveeld en dus zijn wij maar een beetje met ze gaan spelen.
Hier in dit weeshuis hebben ze best veel en het aardig goed maar aandacht is absoluut ver te zoeken. Als de 200 kinderen van 4 tot 17 jaar gaan slapen zijn de leraren/verzorgers nergens te bekennen. Er is niet eens iemand die ze slaap lekker komt wensen. En als ze problemen hebben moeten ze het zelf uit zoeken. Dat betekent dat de kinderen al vanaf hun 4e jaar voor zichzelf leren te zorgen.
Mijn tijd in het weeshuis zit er nu alweer op, ik heb ontzettend veel geleerd van het weeshuis en het voelt goed om iets te doen voor diegene die het juist nodig hebben. Door mijn ervaring heb ik echt leren waarderen wat ik thuis heb.
Liefs,
Eva
Vorige week ben ik weer de hele week in het weeshuis geweest. Onze inzamelingsactie ging geweldig en we hebben veel meer kunnen doen dan we hadden gehoopt .
Na 2 weken te hebben gewerkt in de jongens slaapzaal van het weeshuis zijn er nieuwe muren, een nieuwe vloer en alles is geschilderd. Hebben we 50 matrassen, 20 kussens, 30 tubes tandpasta, 30 flessen shampoo en tandenborstels gekocht.
En als laatste mochten de kinderen met hun handen op de nieuwe muren schilderen en dit vonden ze echt geweldig om te doen. De kinderen waren zo ontzettend blij met wat wij allemaal voor ze hebben gedaan en zij keken hun ogen uit.
Eén voor één kwamen ze ons bedanken en dat deden ze door een buiging te maken. Absoluut een moment om nooit te vergeten.
Als dank zijn we uitgenodigd om naar de ochtend ceremonie te komen kijken. Dit hebben we uiteraard gedaan.
De ceremonie begint met ‘chanting’ (bidden tot Buddha) en meditatie. Vervolgens gaat iedereen naar het midden plein om daar in rijen het volkslied te zingen en de vlag te hijsen om vervolgens naar de klaslokalen te marcheren. Heel bijzonder om dit ritueel te zien.
Om een of andere vage reden hebben de kinderen daarma 1,5 uur (!) op hun leraren moeten wachten omdat die nog aan het eten waren. Ze raakten uiteraard stierlijk verveeld en dus zijn wij maar een beetje met ze gaan spelen.
Hier in dit weeshuis hebben ze best veel en het aardig goed maar aandacht is absoluut ver te zoeken. Als de 200 kinderen van 4 tot 17 jaar gaan slapen zijn de leraren/verzorgers nergens te bekennen. Er is niet eens iemand die ze slaap lekker komt wensen. En als ze problemen hebben moeten ze het zelf uit zoeken. Dat betekent dat de kinderen al vanaf hun 4e jaar voor zichzelf leren te zorgen.
Mijn tijd in het weeshuis zit er nu alweer op, ik heb ontzettend veel geleerd van het weeshuis en het voelt goed om iets te doen voor diegene die het juist nodig hebben. Door mijn ervaring heb ik echt leren waarderen wat ik thuis heb.
Liefs,
Eva
