1 december 2009 klokslag 20:00, gevoelstemperatuur: 5 graden onder het nulpunt.
Het is stiller dan anders op de Dam, politie is overdadig aanwezig; zowel te paard als in gele hesjes gehesen.
Ook staan hier drie dappere reporters van UCee die van deze speciale actie een verslag zullen maken.
Het wordt steeds drukker op de Dam, vanuit alle kanten komen mensen tevoorschijn.
De drie reporters kijken elkaar aan: nu gaat het echt beginnen!
De groep mensen verzameld zich op het midden van de Dam, er hangt een gespannen sfeer.

Ook de aanwezige politiemacht begint te bewegen, ze vormen een lange rij voor het paleis; de boodschap is duidelijk hier komt niemand in vanavond.

Vanuit de Kalverstraat komt met een hoop herrie een nieuwe groep krakers aanlopen.
Ze hebben zakken en spandoeken bij zich.
Ook hebben ze een mobiele geluidsset bij zich, waar harde muziek uitkomt.
Van die muziek die je ook meteen met krakers associeert.
Deze groep loopt naar het midden van de Dam, en beginnen allerlei stokken uit de eerder genoemde zakken te halen.
Voor ik goed en wel besef wat ze precies van plan zijn, staat deze groep krakers, aangemoedigd door de rest, een soort grote partytent op te zetten, die op een paleis moet lijken. Ook worden er grote spandoeken uitgerold, zodat het zojuist gecreëerde paleis een soort fort wordt.

Er klinkt een hoop gepiep en gekraak door de boxen.
Iedereen schrikt op, en dan schalt er een stem over de Dam.

De ‘ hoofdkraker’ zoals ik hem in mijn gedachte noemde spreekt de opgekomen krakers toe.

Hij begint zijn speech met de naam te geven van een advocaat: mocht er iemand gearresteerd worden, dan krijgt hij ze in een oogwenk weer vrij zo is de boodschap.

Terwijl hij staat te praten, kijk ik naar de politiemacht, en vervolgens naar de groep krakers.
De kans dat het ze lukt om het paleis daadwerkelijk te kraken is net zo groot als dat Seedorf het komende WK wel een keer de beslissende penalty erin schiet.

De krakers schijnen dat zelf ook te beseffen, want na een redelijke gelukte imitatie van Koningin Beatrix roept de hoofdkraker om dat de actie over enkele minuten zal beginnen, maar dat iedereen eerst is uitgenodigd om een kop soep te komen eten.

Als vervolgens ook nog muziek van Carl Orff  wordt gedraaid, vraagt Nina zich hardop af of ze dit nog wel serieus moet nemen?
Ook ik krijg steeds meer het gevoel dat, ‘de media’ de krakers weer eens veel te serieus hebben genomen.
Het door henzelf gebouwde paleis is danwel gekraakt, maar de organisatie van deze actie heeft geen moment ook maar de illusie gehad het echte paleis te kunnen kraken.

Na de soep trekt de hele krakersgroep de Kalverstraat in, om een protestmars door de stad te maken, het ‘ paleis’ smeulend achterlatend.

’Was dit het nou?’ vraag ik mezelf af.
Eenzaam staan we met z’n drieën op de Dam, alleen wat politieagenten zijn achtergebleven.
Ik vraag me af of ik opgelucht of teleurgesteld moet zijn, de echte rellen zijn uitgebleven.

Na een tijdje in de Coffee Company te hebben gezeten, klinkt er vanachter het paleis een harde knal.

Drie ME busjes schieten voorbij en een peloton bewapende agenten stuiven uit de busjes.
’Toch nog rellen?’ vraag ik mezelf hardop af.

Voor ik het weet ren ik achter de ME’ers aan, dit zijn de beelden die ik wil filmen.
De ME’ers vormen een rij, en langzaam maar zeker lopen de overgebleven krakers naar krakersbolwerk Vrankrijk.
 
Na nog zeker een half uur boos naar elkaar te hebben gekeken, trekt de ME zich terug, de rust is definitief terug gekeerd, tot zover die verstoord was...