Hoofdstuk 1:

‘ Daag!’  riep Linsey terwijl ze de straat naar haar huis insloeg. Haar vriendin zwaaide nog even voordat ze naar haar eigen huis ging.

Linsey’s masker verdween en ze ging steeds langzamer rijden, wat bijna een gewoonte was geworden. Toen ze voor haar huis stopte was ze al bijna gestopt met fietsen.

‘ Lins?’  vroeg een angstige stem.

Linsey keek verstoord op. Haar blik verzachtte toen ze haar broertje in de deuropening zag staan.

‘ Wat is er? Is pap weer de hort op?’  vroeg ze.

Max knikte, angstig omkijkend naar iets wat zijn zus niet kon zien. Linsey zuchtte.

Ze had niets anders verwacht. Haar tas ergens neersmijtend stapte ze naar binnen. Het gesnik hoorde ze al door de deur heen.

Ze stuurde haar broertje zo kalm mogelijk naar boven en stapte de woonkamer binnen.

Er lag een hoopje mens op de bank, ritmisch aan het schokken op het gesnik.

‘ Mam?’  vroeg Linsey, haar ogen op het hoopje gericht.

Geen reactie.

‘ Mam?’ herhaalde Linsey nog eens, nu wat luider.  Het gesnik stopte.

‘Lin.. Linsey?’ stammelde haar moeder terwijl ze zich oprichtte.

‘ Mamma, Max en ik moeten weg hier. Jij gaat kapot hier, net als Max en ik als we hier blijven’  zei Linsey terwijl ze op haar lip beet.

Haar moeder reageerde weer niet, hoewel ze het deze keer overduidelijk had gehoord.

‘ Dag mam. Bel je pap straks nog?’ vroeg Linsey, het antwoord al wetend.

Nee. Natuurlijk niet. Haar moeder was niet het type dat dapper na een ruzie haar man opbelde om te vragen waar hij bleef.

Zij was het type dat met diep zelfmedelijden op de bank lag te huilen.

‘ Max, kom je?’  riep Linsey terwijl ze haar jas aantrok.  Meteen kwam haar broertje de trap af denderen. ‘ Waarom?’  vroeg hij terwijl hij op de laatste trede bleef staan.

‘ Omdat we gaan. Weg van hier’  antwoordde Linsey terwijl ze de deur opentrok,’ kom je?’

 Linsey

Hoofdstuk 2:

Meteen toen ze de deur achter Max en zichzelf had dichtgetrokken, had ze spijt. Waarom was ze niet gewoon thuis gebleven? Dan was ze nu bezig met haar moeder te kalmeren om daarna een omelet voor haar en Max te bakken.

Haar vader hoefde ze niet te verwachten voor middernacht en haar moeder zou wel weer geen honger hebben.  Dat was vervelend, maar ze had dan tenminste een bed.

En een thuis.

Daar had ze de verantwoordelijkheid voor haar broertje voor teruggekregen. Thuis had ze ook wel voor haar broertje gezorgd als het mis ging, maar ze had meestal wel de resterende zes dagen een redelijk normaal leven gehad.

Nu niet meer.

‘ Waar gaan we heen, Lins?’  Max keek met puppyogen haar aan.

In haar hoofd ging Linsey het rijtje af.

Naar een van haar vriendinnen? Geen optie. Ze kon niet met het smoesje aankomen dat haar ouders op vakantie gingen. Zij en haar broertje zouden dan allemaal vragen moeten beantwoorden, waaronder de belangrijkste:

Waarom hadden ze het niet eerder geregeld, of in ieder geval gevraagd?

Omdat mijn ouders helemaal niet op vakantie zijn en ik ben weggelopen  zou ze niet kunnen zeggen.

Al haar vrienden zouden haar waarschijnlijk laten vallen, er zou over haar geroddeld worden. Over haar en haar broertje.

Naar familie? Ook geen optie. Iedereen woonde in de andere kant van het land van haar familie, op haar vaders moeder na.

Maar die had ze al ruim een jaar niet gezien, aangezien ze haar zoon een mislukking vond. Linsey wist niet hoe haar oma zou reageren als haar kleindochter voor de deur stond.

En dan tja.. op straat slapen. Dat kon gewoon niet.

Ze zouden geen eten hebben, laat staan geld. Bovendien zouden alle mensen vanuit hun huis ze kunnen zien overnachten. Dat zouden ze doorvertellen, tot dat zelfs Linsey’s vrienden ervan wisten.  En hoe, hoe kon ze in godsnaam voor haar broertje zorgen?

Niet, totaal niet.

‘ Dat weet ik niet. Waar wil jij heen?’ vroeg Linsey uiteindelijk, terwijl ze probeerde te glimlachen. Haar broertje haalde zijn schouders op.

‘ Lins?’ 

‘ Ja?’

‘ Het lukt.. Het lukt ons toch wel?’

 ‘ Dat weet ik niet Max. Ik weet even niks meer’ 
Max