Het zou een weer een gewone dag worden. Gedachteloos stap ik op de fiets richting Rotterdam Centraal. Zonder zorgen en stress wacht ik rustig op de trein richting Amsterdam. Het is geen spitsuur maar toch is de trein overvol. Ik ben op zoek naar een plekje voor mij alleen, waar ik rustig kan zitten. Trap op en trap af, nergens is plek totdat een vriendelijke stem zegt je kan hier wel zitten. Opgelucht haal ik adem en bedank het meisje met de grote bruine ogen en zwart haar.
In stilte zit ik naast haar, na een kwartier vraagt ze: ‘’En waar ga jij heen?’’ “Oh naar Amsterdam en jij?’’ Ze antwoord: “Ja ik ook en vraagt of we er al zijn?” Ik lach en zeg: “Dat duurt nog wel een uur.’’ Even is het weer stil daarna vraagt het meisje of ik even op haar tas wil letten. Ze kleedt zich om in het hok wat de NS een wc noemt. In mijn gedachten denk ik aan een geheime date.
Aan deze hersenspinsel komt een direct een einde als het meisje zonder naam weer plaats neemt. Weetje ik heb problemen thuis en ik wil gewoon weg. Ik schrik van mijn eigen egoïsme, waarom overkomt mij dit nou? Mag ik even je telefoon lenen? Aarzelend zeg ik ja.
De stem aan de andere kant vertaalt mijn gedachten in spraak: “ Nee sorry ik kan je niet helpen, nu even niet.” Met trillende handen krijg ik mijn telefoon terug. In een flits denk ik misschien moet ik maar 112 bellen maar dan herinner ik me dat dan alleen voor noodgevallen is. Wie bel je als je niet meer thuis wil wonen? Het blijf-van-mijn-lijfhuis, Jeugdzorg, de Kindertelefoon?
De stilte wordt weer verbroken,
“Weet jij waar het politiebureau zit in Amsterdam?’’ Om de schaamte van mijn eerste reactie te verdoezelen stel ik voor om mee te lopen naar het politiebureau. Nog voordat ik kan zeggen dat we beter de tram kunnen pakken is het meisje zonder naam verdwenen, in de wildernis van Amsterdam.
In stilte zit ik naast haar, na een kwartier vraagt ze: ‘’En waar ga jij heen?’’ “Oh naar Amsterdam en jij?’’ Ze antwoord: “Ja ik ook en vraagt of we er al zijn?” Ik lach en zeg: “Dat duurt nog wel een uur.’’ Even is het weer stil daarna vraagt het meisje of ik even op haar tas wil letten. Ze kleedt zich om in het hok wat de NS een wc noemt. In mijn gedachten denk ik aan een geheime date.
Aan deze hersenspinsel komt een direct een einde als het meisje zonder naam weer plaats neemt. Weetje ik heb problemen thuis en ik wil gewoon weg. Ik schrik van mijn eigen egoïsme, waarom overkomt mij dit nou? Mag ik even je telefoon lenen? Aarzelend zeg ik ja.
De stem aan de andere kant vertaalt mijn gedachten in spraak: “ Nee sorry ik kan je niet helpen, nu even niet.” Met trillende handen krijg ik mijn telefoon terug. In een flits denk ik misschien moet ik maar 112 bellen maar dan herinner ik me dat dan alleen voor noodgevallen is. Wie bel je als je niet meer thuis wil wonen? Het blijf-van-mijn-lijfhuis, Jeugdzorg, de Kindertelefoon?
De stilte wordt weer verbroken,
“Weet jij waar het politiebureau zit in Amsterdam?’’ Om de schaamte van mijn eerste reactie te verdoezelen stel ik voor om mee te lopen naar het politiebureau. Nog voordat ik kan zeggen dat we beter de tram kunnen pakken is het meisje zonder naam verdwenen, in de wildernis van Amsterdam.
