MARS VS. VENUS

Ik hou niet van een saaie introducties en vervelende details van iemand die je helemaal niet kent. Dat ga ik dus ook zeker niet doen. Wat kan jou het schelen waar diegene leeft, hoe oud diegene is en hoeveel banen diegene al heeft gehad. Dat interesseert mij dus geen reet.
Mijn motto is: *lees en leer kennen*, want wat mij het meeste interesseert is de gedachtegang. Hoe denkt iemand? Wat voelt iemand? Hoe ziet iemand iets? Tja, dat is gewoon nieuwsgierigheid denk ik. Ben ik raar als ik over zoiets onbelangrijks als “hoe maken ze in godsnaam zo'n 3d verjaardagskaart” nadenk? Hoe denkt mijn vriend eigenlijk over onze relatie? Wat denkt mijn vriendin eigenlijk werkelijk over mijn nieuwe jurkje?

Niet geheel onbelangrijk. Vooral blijken we het allemaal erg interessant te vinden als iemand liegt over zijn/haar mening. Waarom is dat eigenlijk? Onzekerheid of nieuwsgierigheid?
Wat ik zelf altijd heb is dat als ik ook maar denk dat iemand niet de waarheid spreekt, ik mezelf van alles aan ga praten. Hele tegenstrijdige dingen ook vaak. Meestal gaat het zo:
“Zal ze de waarheid spreken? Ja natuurlijk, ze zal nooit tegen mij liegen. Nou, als ik er beter over nadenk durfde ze me niet recht in mijn gezicht aan te kijken. Zal het dan toch?”
Echt VRESELIJK. Ik wilde dat ik af en toe mijn gedachten stil kon zetten. Gewoon even helemaal niks. Of misschien gewoon die van iemand anders kunnen horen. Over wat voor achterlijke dingen ze nou weer piekeren.
“Ik hoop niet dat mijn witte sokken onder mijn zwarte schoenen uitsteken. Zie je, ze keek toch echt naar mijn sokken. Oh, nu praten ze zeker over mij”. Echt vreselijk hoe minachtend een mens over zichzelf kan denken.

Ik heb vaak diepgaande gesprekken met mijn vriendinnen. En je raad het al, vaak gaat het over het andere geslacht. Het is gewoon zo irritant dat we elkaar niet kunnen begrijpen. Ik moet dagelijks de acties van jongens aanhoren en 9 van de 10 keer denk ik: wat een lompe klootzak.
Laatst luisterde ik per ongeluk expres in de bus een gesprek af tussen een jongen en zijn vriendin. Het begon leuk en rustig, totdat hij ineens 6 decibel harder begon te praten: “Vind het echt raar dat je met een meisje gezoend hebt. Dat is toch ook vreemdgaan? Tenzij ik mee mocht doen”.
Hoppa, daar gaat je imago. En ze bleef er zo rustig onder en lachte ongemakkelijk, wild om haar heen kijkend of niemand het gehoord had.

Jongens schijnen soms gewoon echt niet door te hebben hoe lomp ze zijn. Nu lijkt het net of ik de jongens alleen aan het afkraken ben maar nee hoor, ik kan me vaak genoeg irriteren aan het overdreven gedrag van meisjes. Vooral als het om liefde gaat. Je ziet wel eens op tv dat meisjes helemaal door het lint gaan als hun vriend op de foto gaat met een ander meisje.
Maar andersom? “Nee hoor, dat is anders want hij is namelijk een jongen die ik al 4 jaar ken van de middelbare school en we zijn gewoon vrienden” bladibla “en ik weet zeker dat dat meisje expres met jou op de foto gaat om mij te pesten, ze kijkt de hele tijd arrogant naar me en ze mag me gewoon niet. Poor me”. Blegh, grow up!

Soms zijn gedachtegangen te overdreven uitgesproken, zoals de hierboven beschreven voorbeelden. Soms kan je beter gewoon even je mond houden en alleen maar iets denken. Dat heb ik zelf nou nooit... 'kuch'
Daarom hou ik zoveel van gezichtsuitdrukkingen. Ik observeer iemand van top tot teen en probeer door houding en gezichtsuitdrukkingen iemands gedachten te raden. Tip voor als je je verveelt.
Anyway, ik ben zo nieuwsgierig naar wat jongens nou ECHT denken. Ze zeggen dat ze 9 van de 10 keer aan seks denken maar ik kan me niet voorstellen dat iemand zo oppervlakkig, niet- intellectueel , bijna addicted kan zijn dat je alleen daaraan kan denken. Hoe zit het dan met je huiswerk waarbij je nog zoveel stress hebt, of je vriendin die eigenlijk meer aandacht wilt dat ze verdient, zeurende ouders, vervelende docenten, irritante groupies, ex-vriendjes van je vriendin die haar nog steeds wanhopig sms'en en die je eigenlijk een goeie stoot wilt verkopen, moeilijke vrienden, je 6-pack die na 3 maanden zuipen + snackbar en geen seks ver te zoeken zijn onder een laag vet. Eindeloze waardeloze 'problemen'. Er zijn ZOVEEL dingen waar je over na moet denken.

Ik wil, net als de rest van de planeet Venus, maar al te graag weten hoe het zit. Ik geloof daar wel in. Kijk hoe totaal verschillend we denken en ons gedragen. Vrouwen zijn vaak lastiger te hanteren, kunnen zichzelf niet uiten tegenover de Mars-bewoners. In een gesprek met een vrouw wordt je sowieso begrepen en vaak hebben ze hetzelfde meegemaakt. Mannen wil je vaak gewoon achter het behang plakken nadat ze weer naïef zeggen dat ze je echt niet begrijpen en echt niet weten wat ze fout hebben gedaan. Je denkt dan dat ze gewoon liegen, maar nee. Ze weten ECHT NIET waar je het over hebt. Ze zien iets kleins zoals een gemene opmerking heel anders en vinden gewoon dat de vrouwen zeiken. Waarom ben ik nou geen man?

Het probleem is vaak onwetendheid. Niet weten hoe je moet handelen, hoe je iets moet vertellen wat je dwars zit, want je weet niet hoe het andere geslacht daarop reageert. Ik kan precies vertellen hoe mijn beste vriendin reageert op mijn verhaal. Ik weet meteen hoe zij zich voelt als ze 1 stap over de drempel heeft gezet. Houding, expressie, glimlach of juist geen, zo duidelijk. Weet ik ooit hoe mijn vriend zich voelt? Ja, wel HOE alleen niet WAT hij voelt en het allerbelangrijkste, wat hij 'denkt'.
Het is net of je het Russische alfabet probeert te ontcijferen.....        Mission impossible.