Achter de gelegen helften van een groot gekruist monster. Naast de handen van de foetus van een klein vernesteld krieltje. Van dat bezoedelde stukje leven waarbij de drager het heeft moeten begeven, moeten zien aankomen en het doorgaans moest beleven. Daarachter schuilt een barbaars stukje aan waarheid, de openbaring van een logica die mij ongenodigd naar haar toe wijst. De wisselende gebreken kunnen mij niet meer wijs vertellen hoe de leden teer geleden de constellatie doet herleven, met een bijbelsgezind gestroomde wat mijn verstand doet overkomen. Dat het feit de feiten zo heeft ontkent, dat de schenker van de whisky de wiet weer heeft gekrenkt.

Nou andere genoten en wispelturige schenkers, geef niks aan niemand als de ander het wil hebben. Zo kan de glorie en straling van het gezicht, zo niet tot mij doordringen dat ik mezelf weer heb verlicht. Ik heb het wel een beetje gezien in je ogen, je bent een lief persoon en verder zeg ik er niks over. Waar liggen al zijn gebreken, de overweging van samen zijn, kiezen en delen. Was het heden met al haar vragen maar één hele grote grap, dan kies ik alle goeie deuren en hou de sleutels ver apart. Enkel de oprechte leden, zullen mogen participeren in de wereld van 'de waarheid van het heden'.