In het kort
Bob Marley was een legendarische reggae artiest die leefde van 1945 tot 1981.
Het is een van de meest hoofdzakelijke artiesten die de reggae populariseerde en groter maakte tot op het punt dat het ook regelmatig op de radio te horen was.
Ook word hij samen met zijn vrouw Rita wel gezien als boegbeeld voor de religieuze Rastafari beweging. In veel interviews spreekt hij hier ook over. Hij gebruikte deels vanwege zijn religie geen alcohol, maar rookte wel wiet. Zoals hij daar zelf over sprak: Alcohol just makes you drunk, Herb can make you meditate. Het mediteren is dan ook een belangrijk aspect van de Rastafarische beweging.
Hij werd erg bekend met hits zoals: No woman, no cry en I shot the sherrif (die later door Eric Clapton gecoverd werd.) Omdat de basis van reggae voornamelijk in ska ligt. Luisterde bob dit ook veel in zijn jeugd. Het is duidelijk te horen in veel van zijn nummers en ook de bekende hit One Love was van origine een Ska nummer. Deze originele versie is op youtube te beluisteren.
Ook worden er op youtube veelvoudig fouten gemaakt waarbij mensen de naam van Bob Marley gebruiken voor nummers die niet van hem zijn. Dit is zo met: Red wine (UB40) Jamaica rum (greyhound) en nog veel meer andere reggae nummers die automatisch met Bob Marley geassocieerd worden.
In het lang
Robert Nesta Marley word op 6 februari 1945 geboren in
Rond bob’s 15de verhuisd Bob naar Trenchtown, een sloppenwijk van Kingston. Hij verdient daar een paar pond op straat door te zingen en maakt zijn gitaar van afval materialen.
Op zijn 17de neemt hij zijn eerste nummer: “Judge not” op, en daarna richt hij samen met Bunny Livingston en Peter tosh de groep “The Wailing Wailers” op. Op dat moment is er op de radio alleen nog maar veel britse muziek te horen, en dus werden er om de reggae te verspreiden een soort feesten georganiseerd met goeie geluidsystemen die de nieuwste reggae draaiden. Als the wailers op een ochtend het nummer “simmer down” opnemen, word daar dezelfde middag nog een plaat van gedrukt en alsof dat nog niet genoeg was, werd het nummer op de zelfde avond nog gedraaid op een van die feesten. Als Bunny er in een interview over praat, is hij nog steeds verbaasd over hoe snel het nummer aansloeg.
Rond zijn 18de ontmoet Bob dan ook Rita, een rasta meisje dat in de buurt woonde. Rita vertelde in een interview dat ze eigenlijk voor de wat donkerdere jongens ging, maar wel gelijk viel voor de charmes van Bob. Ze wist nog dat toen ze voor het eerst in gesprek gingen, bob haar vroeg om te helpen om schoen smeer in zijn haar te doen, zodat het eer iets meer “Afrikaans” zou uitzien.
Bob maakt Rita zwanger en als hij dat tegen zijn manager verteld, bied zijn manager aan om een bruiloft te betalen. Kort daarna koopt Bob een ring en doet hij een aanzoek. Hij heeft in zijn carrière behoorlijk wat nummers voor Rita geschreven. Één daarvan is het populaire “Stir it up”.
Bob Marley vertrekt rond zijn 20ste naar Dellaware in Amerika om geld te verdienen en misschien zijn eigen platenlabel te beginnen. Hij veegt daar de vloer in het Dupont hotel en werkt daarna nog een nachtdienst in de Chrysler fabriek. Hij ziet veel geweld en rotzooi in Amerika. Dit neemt hij heel erg mee in de teksten die hij de maanden daarop schrijft. Alles maakte veel indruk op hem en dit verwerkte hij in zijn muziek.
Terug in Jamaica krijgen ze een nieuwe producer: Lee ‘Scratch” Perry. Scratch laat een totaal nieuwe kant zien van Bob zelf, en zijn muziek. Wel is het nog steeds moeilijk om op de radio gedraaid te worden. Bunny vertelde in een interview wel eens dat ze voor de kantooruren met de radio dj’s discussieerden en dan vroegen waarom ze wel andere reggae draaiden maar niet Bob Marley. Als de dj’s dan niet meegaven, dreigden ze vaak om “s’avonds nog wel even terug te komen” en hen even te leren om de goede muziek te draaien. “Het maakte niet uit of we het meende of niet, We werden tenminste op de radio gedraaid.
Helaas voelt Scratch dat de sessie’s die ze opnemen tot zijn bezit behoren, en verkoopt hij zonder te overleggen de rechten aan Engelse bedrijven. De bandleden baalden als een stekker en bunny verteld dat er nog steeds veel onofficiële albums worden gekocht, met dezelfde nummers, maar een andere foto van Bob Marley.
Hoewel de bandleden (die inmiddels niet meer the wailing wailers, maar gewoon the Wailers heten.) en Bob er erg boos over waren, was dit wel het begin van iets groots. Want nu waren zijn nummers in Engeland te horen. En daarmee worden ze gelijk gehoord door een werknemer van Island records, die daarop besluit zaken met ze te doen. Dit levert een behoorlijk contract op.
Inmiddels is Bob Marley behoorlijk populair geworden in Jamaica en helaas komt dat er op een verkeerde manier uit. Bob vertelde met zijn muziek eigenlijk wat er aan de hand was met de politieke situatie in Jamaica voor de Jamaicanen die niet konden lezen, maar hij koos daarbij nooit een kant. Aangezien er nu politieke partijen waren die populair wilden worden zagen ze een kans om Bob Marley te gebruiken. Als ze Bob Marley dan voor een concert boekten, drukten ze posters met teksten zoals: “The Prime Minister presents: Bob Marley & the Wailers.” Hierdoor leek het alsof Bob Marley de partijen ook steunde. De mensen die de posters drukten, hadden geen idee hoe gevaarlijk dit voor Bob was.
Als Bob’s vrouw een keer thuis komt, hoort ze knallen. Aan het begin denkt ze aan vuurwerk maar ze ziet dan ook een paar mannen naar het huis kruipen alsof ze niet gezien wilden worden. Dan beseft ze dat het schutters zijn, en samen met haar manager rent ze naar binnen om Bob te zoeken. Bob is binnen, hij is door een van de kogels in zijn elleboog geraakt en moet naar het ziekenhuis.
Bob is kapot van wat er gebeurd is. Voornamelijk het feit dat iemand de schutters kon overtuigen om een aanslag op hem te plegen deed hem pijn.
Hij revalideert een tijdje in het ziekenhuis, en vertrekt dan samen met zijn band naar Londen.
Bob en the Wailers blijven in Engeland om een aantal optredens te geven. Tijdens zijn verblijf in Engeland woont Bob samen met een topmodel uit Jamaica, waarmee hij een relatie heeft. Zijn vrouw (die achtergrondzangeres was) weet hier wel vanaf, en hoewel er veel verhalen werden geschreven over dat Bob “vreemdging” verteld ze dat het voor haar helemaal niet zo voelde. “Ik was gewoon blij om bij Bob en zijn band betrokken te zijn en ik hielp hem graag, maar dat was het.”
Bob denk vaakt terug aan Jamaica en wanneer hij Shot the Sherrif schrijft, vind hij het dan ook fijn om er een Jamaicaans spreekwoord in te verwerken:
Every day the bucket a-go a well,
One day the bottom a-go drop out.
Hij zegt hiermee eigenlijk: Als je iets lang blijft doen, gaat er op een gegeven moment iets mis. Of (wat meer van toepassing is in dit nummer) als je iemand maar blijft onderdrukken, slaat hij op een gegeven moment terug.
En zo was het helaas ook voor Bob, In Juli 1977 stuit hij op een tumor onder zijn teennagel. De dokters herken het als een van de symptomen van een vorm van kanker. Hij negeert het dokters advies (om zijn teen te laten amputeren) vanwege zijn religie. Hij gaat nog 2 jaar op tour en brengt in 1980 nog het album Uprising uit. Hierna doet hij nog een tour en speelt hij 2 keer in Madison Square Garden, New York. Maar vrij snel na die optredens, gaat zijn fysieke conditie achteruit. Hij probeert de kanker 8 maanden lang te bestrijden in een kliniek in Duitsland met behulp van bepaalt voedsel, drinken en andere substanties. Daarna besluit hij om terug te vliegen naar Jamaica, maar onderweg terug slaat de ziekte echt toe. Kort na de landing in Miami word hij met spoed naar het ziekenhuis gebracht. En op de ochtend van 11 mei 1981, Sterft hij daar.
Bob Marley’s muziek is wereldberoemd en inspireert tot op heden nog heel veel mensen. Ook word hij door velen gezien als een soort boegbeeld voor de Rastafari beweging.
